Alon Gilboa is ex-soldaat van I.D.F. Lucas De Man gaat na de voorstelling Eet Smakelijk met hem in gesprek over wat liefde voor je land betekent. Betekent liefde voor je land dat je moet vechten voor je land? Op zondag 13 november is Ariel Zachor te gast, ook een ex-soldaat. Dan staat de vraag Betekent liefde voor je land dat je een pacifist moet zijn? centraal.
TrackbackJohan Doesburg was de regisseur van de voorstelling Het Vuil, De Stad en De Dood van R.W. Fassbinder. Het toneelstuk dat in 1987 tot de Fassbinder affaire en de daaropvolgende zelfontvoering van acteur Jules Croiset leidde. Lucas De Man zal samen met hem terugblikken en met hem in gesprek gaan over welke rol angst tijdens de Fassbinder affaire heeft gespeeld.
Johan Th. Doesburg (Den Haag, 1955) is theaterregisseur en artistiek directeur van het Nationale Toneel. Hij regiseert zowel klassiek als modern toneelrepertoire.
Na allerhande baantjes en onvoltooide studies Nederlands en Pedagogiek, studeerde Doesburg van 1983 tot 1988 aan de regieopleiding van de Amsterdamse Toneelschool.
Oorspronkelijk wilde hij afstuderen met een enscenering van het controversiële, want door sommigen als antisemitisch beschouwde, stuk Het vuil, de stad en de dood van Rainer Werner Fassbinder. De eerste try-out van deze productie vond plaats op 18 november 1987 in het Rotterdamse Theater de Lantaarn en werd verstoord door tegenstanders van het stuk die het speelvlak bezetten. De voorstelling is daarna nog eenmaal gespeeld, in een besloten setting, voor honderd voorstanders en honderd tegenstanders. Daarna werd de voorstelling afgeblazen. In 2002 regisseerde Doesburg het stuk alsnog, bij Het Nationale Toneel. Ditmaal was er geen commotie. Hij studeerde uiteindelijk af met Betrayal (Bedrog, 1988), een tekst van Harold Pinter.
Tussen 1988 en 1994 werkte Doesburg bij ondermeer Teneeter en Toneelgroep Amsterdam. Bij dit laatste gezelschap regisseerde hij Mein Kampf (1989, tekst George Tabori), Vastgoed B.V. (1992, de tekst David Mamet werd in het plat Haags vertaald door Doesburg en Marcel Otten), en Nirvana (1994, Arthur Kopit). Hij was enige tijd verbonden aan Stichting De Bastaard alwaar hij ondermeer Grieks (1991, tekst Steven Berkoff) en 06 (1994, tekst op basis van spelimprovisaties). Deze voorstelling werd enkele maanden later onder dezelfde titel verfilmd door Theo van Gogh en won diverse prijzen.
In 1993 maakte Doesburg zijn eerste voorstelling bij Het Nationale Toneel, een enscenering van Steven Berkoffs Decadence. In 1994 trad hij bij dit gezelschap aan als artistiek directeur, eerst nog samen met Ger Thijs en vanaf 2000 naast algemeen directeur Evert de Jager. Hier regisseerde hij een grote diversiteit aan klassieke en moderne toneelwerken, bijvoorbeeld Hamlet (1998, Shakespeare), Blasted (1999, Sarah Kane), King Lear (2001, Shakespeare), alsook boekbewerkingen zoals Elementaire Deeltjes (2005, naar de roman van Michel Houellebecq) en Tirza (2010, naar de roman van Arnon Grünberg). In 2004 maakte hij met de korte film Passage.
De voorstellingen van Johan Doesburg zijn verscheidene keren genomineerd voor de Toneelpublieksprijs, een prijs die hij ook meerdere keren won. Acteurs in zijn voorstellingen werden veelvuldig genomineerd voor een Louis d’Or en Theo d’Or of wonnen deze zelfs. Zijn regies kenmerken zich veelal door een precieze choreografie, snel gemonteerde scènes, minimalistische scenografie en een zwarthumoristische blik op de tragiek van de mens.
Klik hier om terug te keren naar het programma overzicht
©2009 Emiel Muijderman
TrackbackIlay den Boer zal een poging wagen om de heftige, chaotische en bizarre affaire uit 1987 omtrent de voorstelling Het Vuil, De Stad en De Dood van R.W. Fassbinder uiteen te zetten. De affaire was een zeer belangrijke inspiratiebron voor het maken van Dit is mijn vader. Ilay zal dit doen aan de hand van de interviews die hij voerde met alle betrokkenen, krantenartikelen van destijds, dossiers die erover zijn geschreven en televisiebeelden van de affaire. Dit in opmaat tot het gesprek hierover met de direct betrokken Johan Doesburg.
Klik hier om terug te keren naar het programma overzicht
TrackbackFilmmaker Yoav Shamir wil weten wat anti-Semitisme in deze tijd, twee generaties na de Holocaust, betekent. “Ik zag wat mijn oma voelde, maar ik deelde die gevoelens niet”, verklaart de Israëlische kleinzoon van een Holocaust-overlevende.
Regisseur Yoav Shamir, is geboren en getogen in Israël. In zijn maatschappij wordt constant geschermd met het begrip antisemitisme en met de Holocaust, maar zelf is hij er nooit mee in aanraking geweest. Daarom reist Shamir op zoek naar het antwoord op deze vraag de wereld rond. Hij volgt verschillende Joodse Amerikanen naar hoofdsteden van Europa waar zij regeringsambtenaren waarschuwen voor de groeiende bedreiging van het antisemitismeen hij sluit zich aan bij een klas Israëlische middelbare scholieren die Auschwitz bezoeken. De meningen lopen uiteen, maar in Defamation blijkt een ding vast te staan: de reactie van de Joden van nu op de wereld om hen heen in New York, Moskou, Gaza en Tel Aviv, kan men alleen waarderen, wanneer men hun reactie op Anti-semitisme begrijpt. De regisseur spreekt met de baas van de Amerikaanse Anti Defamation League maar ook met diverse professoren die zware kritiek uitten op deze organisatie. De film gaat deels over de mechanismen waarmee de Israëlische jeugd wordt klaargestoomd voor de dienstplicht.
Vergeleken met die eerdere films gaat Shamir luchtiger te werk. Vanuit een bijna kinderlijke onschuld stelt hij zijn vragen: wat is antisemitisme precies? Hoeveel komt het eigenlijk nog voor? En wat is precies het verschil tussen antisemitisme en antizionisme? Een film van Yoav Shamir, (Checkpoints, Flipping Out)
Klik hier om terug te keren naar het programma overzicht
Trackback
TrackbackIlay den Boer vroeg zijn moeder, vader, broertje, vriendin en de vriend van zijn moeder om een concert te verzorgen tijdens De Week van de Belofte. Al deze mensen zijn muzikanten en zullen onder de gelegenheids naam De Ima’s en De Papa’s het publiek op zaterdag 6 november trakteren op Israelische pop liedjes.
De Ima’s en De Papa’s zijn:
Nava Benyamini
Gert den Boer
Anan den Boer
Jacobien Elffers
Arno van Goch
TrackbackDanny Hanoch (74) heeft de Holocaust overleefd en heeft – in zijn eigen woorden – een universitaire graad, een B.A. (Bachelor of Auschwitz). Met de hem kenmerkende spot zegt hij zo gelukkig te zijn geweest dat hij zijn eigen goede arts had: de beruchte Dr. Mengele.
Als overlevende van meerdere concentratiekampen heeft hij al veel reizen naar Polen gemaakt om daar zijn verhaal te vertellen. Hij slaagde er nooit in zijn eigen kinderen Sagi (40) en Miri (38) te overtuigen hem op zo’n reis te vergezellen. Als zij kennismaken met filmmaker Moshe Zimerman, zelf een kind van Holocaust-overlevenden, besluiten zij samen toch die reis te maken en zijn getuigenis op film vast te leggen. Een verhaal vol emoties en pijn, maar evenzeer met (cynische) humor en zelfspot, ontvouwt zich. Een reis in de geschiedenis, terug naar de hel, waar inmiddels voor de bezoekers pizza’s worden gebakken.
Klik hier om terug te keren naar het programma overzicht
TrackbackOngeveer een jaar geleden liet Bas van Rijnsoever tijdens een gesprek met Ilay den Boer de opmerking vallen “Ik mis een oorlog”. Wat hierop volgde was een fel gesprek over het gemis van conflicten en identiteit als Nederlandse kunstenaar.
Ilay daagde Bas uit om hem tijdens De Week van de Belofte te confronteren met conflicten die hem vreemd zijn. Op woensdag 3 november zal Bas in een situatie geplaatst worden die hem vokomen vreemd is. Op voorhand weet hij nog niet wat dit zal zijn. Dezelfde avond nog zal Bas in een performance laten zien wat die dag voor hem heeft betekent.
Bas van Rijnsoever started in 2001 with studying for Drama Teacher at the Amstedam Theatre School but after two years he made a switch to the Mime Deparment (physical theater). He graduated from this school in 2008. During his Mime studies he did a traineeship as actor in the production TUCHT (2007) of Carver [SE]. This show won the ‘gouden mus’ prize for best play on the festival ‘Parade’ in 2007 and was revived in 2008 for multiple (international) festivals. Bas also directed various productions such as Mach’t (2003), an assembled play with parts of speeches from A. Hitler, G. W. Bush jr., K. Anan, M. Luther King and Agamemnon, Die Schöne Fremde (2004) an adaptation of Klaus Pohl’s play. De Vrolijke Parade (2006), a mime-musical inspired by the music of Of Montreal with self written lyrics and FAUST FORWARD (2007) about everything but real love. In 2008 Bas formed, together with Floor van Leeuwen, mime theatre group MTG Blont. With their first performance ‘ZO komt de naakte waaheid aan haar licht‘(English title: Thus) they won the Its Parade Parel in 2008 and the award for Best Theatre Play at the Skena Up Festival in Prishtina, Kosovo. The performance made a tour trough Holland and played at the ACT Festival in Bilbao. In November 2009 MTG Blont created a new performance “Zonder Zwaartekracht draagt men niets”. Bas is frontman and singer of the Nhelden band LnSaint.
Klik hier om terug te keren naar het programma overzicht
TrackbackTijdens De Week van de Belofte is theatermaker Lucas De Man de gastheer/gespreksleider.
Hij zal de gasten van de avond interviewen.
Elke avond begint met een mini-interview waarin Lucas De Man de initiatiefnemer van De Week van de Belofte Ilay den Boer aan de tand voelt over het vraagstuk van de dag.
Klik hier om terug te keren naar het programma overzicht
TrackbackTijdens De Week van de Belofte is theatermaker Lucas De Man de gastheer/gespreksleider. Hij zal de gasten van de avonden interviewen en elke avond een mini interview houden met Ilay den Boer
Lucas De Man en Ilay den Boer werken al langere tijd samen bij Stichting Nieuwe Helden.
Lucas De Man (1982) studeerde Licentiaat Germaanse Talen aan de KU Leuven in België en ging daarna naar de regieopleiding in Amsterdam. Hij was regieassistent bij het Zuidelijk Toneel en bij Het Toneelhuis (Guy Cassiers) en volgde regieworkshops in Bologna, Berlijn en Milaan. Al tijdens zijn opleiding maakte hij opzienbarende voorstellingen zoals Cassius (2007), Het temmen van de feeks (2007) en Naakt (2007). Ook in 2007 richtte hij samen met drie anderen INSTED op, een netwerk voor jonge regisseurs in Europa die ondermeer elk jaar samen komen op het ITs festival. In 2008 studeerde De Man af met Bro’s (2007) en NV Harde Materialen (2008), waarvoor Rob de Graaf de tekst schreef. Het werk van Lucas De Man (1982) is doortrokken van een enorme drive, een drang om bestaande vormen, grenzen en conventies te doorbreken op zoek naar iets dat daaronder ligt, iets echters dat er werkelijk toe doet en dat raakt aan de essentie van het leven. Het is deze ‘rock ‘n roll van de sterfelijkheid’ die hij wil delen met zijn publiek: ‘voelen dat je bent door te voelen dat je sterven gaat’
Klik hier om terug te keren naar het programma overzicht
Trackback